" ความรัก
เส้นทาง
ราบเรียบ
งดงาม
ตราบเท่าผู้เป็นมนุษย์
ไม่ยึดมั่น-ถือครอง "





อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันเขียนกลอนเปล่าบทนี้เอาไว้เนื่องจาก
มีคนถามฉันว่า “ฉันชอบความรักไหม”
ฉันหยุดนิ่ง ตรึกตรอง
แล้วตอบไปว่า
ฉันชอบความรักแต่เกลียดชังความเป็นมนุษย์
สำหรับฉันแล้ว ความรัก-งดงามมาก
แต่-มนุษย์ผู้คาดหวัง
มนุษย์ผู้มีกรอบกำหนด
มนุษย์ผู้มีความปรารถนา
นี่ไม่ใช่หรือทำให้รักเปรอะ
.
..
มนุษย์ที่ว่าก็ไม่ใช่ใคร
มันหมายรวมถึงตัวฉันเองด้วยเหมือนกัน!